Loading

Uchwała Generalna XX Kongresu Techników Polskich obradującego w Łodzi w dniach 8 — 10 października 1982 r.

"Trakcja i Wagony" Nr.1/1983

UKD:061.3.052:62-057.86](438.121)"1982"

Kongres Techników Polskich, obradujący w Łodzi w stulecie społecznego ruchu inżynierów i techników na ziemiach polskich, ma pełną świadomość odpowiedzialności i zadań, jakie ciążą na środowisku technicznym w obecnej trudnej sytuacji społeczno-gospodarczej kraju. Obecny Kongres Techników Polskich jest jednocześnie dwudziestym, a wiec jubileuszowym zjazdem polskiego świata techniki i odbywa się w setną rocznicę pierwszego zjazdu, który miał miejsce w Krakowie w 1882 r.
Aktualna sytuacja społeczno-gospodarcza kraju stawia przed rzeszą inżynierów i techników szczególne i odpowiedzialne zadania w pracy nad szybkim wyjściem z kryzysu, w którym się znajdujemy i przejściem do etapu restytucji i rozwoju gospodarki. Upadek polskiej gospodarki, trwające wciąż spory o stopień winy za błędną politykę, są to zjawiska, o których w środowisku ludzi techniki mówi się dziś głośno, ale i z troską. Jako zorganizowana społeczność, środowisko techniczne najczęściej nie było uważane za współpartnera władzy w kształtowaniu czy też opiniowaniu koncepcji i rozwoju gospodarki i techniki. Szereg raportów opracowanych przez ruch stowarzyszeniowy wskazujący m.in. na realne zagrożenia było przemilczanych lub traktowanych pobieżnie. Niemniej jednak należy stwierdzić, że nie zrobiliśmy tego wszystkiego, co mogłoby zahamować zachodzące zjawisko upadku gospodarki. Dotyczy to zarówno całej Federacji NOT, jak również poszczególnych stowarzyszeń.
Dlatego też z całym naciskiem podkreślamy, że trud podjęcia i realizacji procesów odnowy będzie skuteczny tylko wówczas, jeśli uwzględnione i docenione zostaną uwarunkowania, które dostrzega, i na które wskazuje, środowisko techników polskich. Inżynierowie i technicy świadomi isą, że odbudowa gospodarki i jej stabilizacja zostaną osiągnięte jedynie przy ścisłej łączności z klasą robotniczą jako twórczą siłą socjalistycznego państwa.
Niezależnie od różnic poglądów środowisko techniczne musi pozostać zintegrowane wokół zasadniczych celów związanych z rozwojem naszego kraju, a jego podstawowym elementem jest rozwój techniki. Na czoło wysunąć musimy mechanizmy stymulujące rozwój rodzimej twórczości naukowej i technicznej, szeroko pojęty postęp techniczny i organizacyjny oraz — a może przede wszystkim — mechanizmy skłaniające świat techniczny i całe społeczeństwo do twórczego i efektywnego działania. Dlatego też z największym zaangażowaniem musimy troszczyć się o rozwój prac naukowo-badawczych, jak i nowoczesność produkcji, gospodarność na każdym odcinku naszej pracy i właściwe kierowanie zespołami ludzkimi.
Kluczowym zagadnieniem dla udźwignięcia gospodarki z obecnego, katastrofalnego stanu i dla przyszłego rozwoju gospodarczego kraju jest właściwa strategia rozwoju techniki. Powinna ona prowadzić do pełnej mobilizacja wszystkich sił wytwórczych, jakimi dysponuje nasz kraj. Polegać zatem ona musi na właściwym wykorzystaniu twórczej myśli technicznej, inicjatyw i energii ludzkiej, bogatych zasobów naturalnych oraz rozwiniętego potencjału produkcyjnego. Wiele, jak nigdy dotąd, zależy od jasno określonej, racjonalnej i konsekwentnie prowadzonej polityki technicznej; nie tylko w okresie wychodzenia z kryzysu, lecz także, a może przede wszystkim, w dalszej perspektywie rozwoju.
Kongres Techników Polskich uważa, że Rząd i inne organa administracji państwowej powinny powierzać opracowanie ekspertyz i opinii m.in. stowarzyszeniom naukowo-technicznym i komitetom Federacji. Podstawowym przy tym obowiązkiem kadry technicznej, biorącej udział w tych pracach, jest ujawnianie * wszelkich możliwości gospodarki oraz wskazywanie metod ich wykorzystania. Środowisko nasze chce być zbiorowym ekspertem reprezentującym, w swojej specjalności, fachowe i obiektywne opinie w najlepiej rozumianym interesie gospodarczym i społecznym. Tę ofertę pod adresem władz pragniemy na obecnym Kongresie z całą mocą powtórzyć.
Podstawowym zadaniem środowiska technicznego jest skupienie uwagi na zasadniczych problemach decydujących o możliwościach wyprowadzenia kraju z kryzysu. Chodzi tu o maksymalne przyspieszenie rozwoju gospodarki żywnościowej i rozwiązanie problemu wyżywienia narodu, rozwoju bazy surowcowej i paliwowo-energetycznej, zwiększenie budownictwa mieszkaniowego i produkcji materiałów budowlanych, rozwój techniki środków dla potrzeb ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz stałe unowocześnianie produkowanych wyrobów, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań eksportowych. Cele te powinny przywrócić równowagę gospodarczą w okresie nie dłuższym niż okres pięciu lat.
Unowocześnienie krajowej gospodarki i zwiększenie jej efektywności wymagają w najbliższych latach zintensyfikowania realizacji przedsięwzięć ujętych w programie elektronizacji. Elektronizacja gospodarki narodowej pozwoli na wywalczenie konkurencyjności wyrobów na rynkach światowych, ograniczenie poziomu zatrudnienia, zmniejszenie zużycia materiałowego, zmniejszenie, zużycia energii, zwiększenie wydajności pracy oraz znaczne zmniejszenie wydatków dewizowych.
Celem prowadzenia właściwej polityki technicznej, zapewnienia realizacji przyjętych założeń, stałej aktualizacji strategii rozwoju techniki, postulujemy utworzenie silnego organu centralnego dla koordynacji badań i rozwoju techniki. Organ ten powinien być odpowiedzialny za całokształt polityki technicznej w kraju, a więc za programowanie postępu technicznego i ogólną politykę naukowo-techniczną w państwie. Powinien on być dysponentem środków budżetowych przeznaczonych na realizację programów rządowych, problemów węzłowych i kontrakty państwowe oraz na związane z nimi wdrożenia i upowszechnienia. Organ ten powinien mieć możliwość oddziaływania na ścisłe powiązanie programów naukowo-technicznych z planami inwestycyjnymi dla zapewnienia pełnej korelacji rozwoju mocy wytwórczych z nową techniką.
Stowarzyszenia naukowo-techniczne sfederowane w Naczelnej Organizacji Technicznej będą skutecznie wspomagać centralny organ badań i rozwoju techniki według swoich specjalności i zainteresowań. Powinny one być szeroko włączone w opiniowanie zamierzeń, w spójną z międzynarodowymi kierunkami działalność normalizacyjną i patentową, problemy metrologii i warunków pracy, a ich stanowisko w tych sprawach powinno być każdorazowo brane pod uwagę i uwzględniane. Pozwoli to na udział szerokich rzesz twórczych inżynierów i techników oraz wykorzystanie ich doświadczeń w sposób najbardziej celowy i skuteczny przy kształtowaniu polityki technicznej państwa.
Wprowadzana obecnie, oczekiwana od lat reforma gospodarcza znajduje pełne poparcie środowiska technicznego, lecz jednocześnie wymaga pilnego zmodyfikowania i uzupełnienia aktów normatywnych z punktu widzenia: . zdecydowanego preferowania wzrostu produkcji, wzrostu wydajności, eliminacji marnotrawstwa, poprawy warunków ekonomicznych i proporcjonalnych do wkładu pracy czynników motywacyjnych. Konieczne jest wykorzystanie przez Rząd mechanizmów reformy dla stymulowania realizacji priorytetowych celów społecznych i gospodarczych.
Kongres Techników Polskich uważa, że ogłoszona koncepcja Narodowego Planu Społeczno-Gospodarczego nie spełniła oczekiwań społecznych i budzi poważne zastrzeżenia środowiska technicznego. Koncepcja ta jest nadmiernie defensywna i daje za mało nadziei społeczeństwu, gdyż plan nie zawiera wszystkich elementów, a w tym zwłaszcza możliwości wykorzystania rezerw. Brak jest ponadto próby korelacji głównych założeń koncepcji z uwarunkowaniami i posiadanymi zasobami. Zbyt dużo w niej eksponowania wskaźników, a za słabo zaakcentowane są niezbędne zmiany strukturalne w gospodarce. W koncepcji tej nie uwzględniono oddziaływania reformy gospodarczej na poprawę sytuacji ekonomicznej i nie zawarto określonych i zwymiarowanych mechanizmów stymulujących realizację priorytetowych celów społecznych. Uznaje się za celowe opracowanie ponowne tego dokumentu.
Uczestnicy Kongresu Techników Polskich stwierdzają:
— że zachodzi dysproporcja między stanem świadomości społecznej a wymaganiami stawianymi jednostkom i zbiorowościom przez nowoczesną technikę,
— że sprawnemu opanowaniu nowej techniki nie zawsze towarzyszyło echo społecznej satysfakcji,
— że zachodzą różnice między powszechnie przyjętym w środowiskach technicznych myśleniem systemowym a brakiem, bądź niedostatkiem, takiego myślenia wśród wielu decydentów i części opinii publicznej,
— oraz że wzajemne dopasowanie sposobów i stylów myślenia inżynierów, polityków i opinii publicznej jest warunkiem uniknięcia błędów.
Kongres jest przekonany o wielkiej społecznej roli inżynierów i techników. Inżynierowie i technicy, jako twórcy środków technicznych, które podporządkowane woli człowieka przekształcają świat materialny i tworzą bazę techniczną do podnoszenia poziomu materialnego i kulturalnego życia narodu, mają zasadniczą rolę w socjalistycznym społeczeństwie; ich prace decydują o możliwościach realizacji celów społecznych. Należy więc uznać ich, jeżeli nie w całości to w znacznej części, za twórców i nadać im status jednostek twórczych.
Sprawą o kluczowym znaczeniu jest lepsze wykorzystanie polskiej myśli technicznej i rodzimych kadr inżynierskich. Proponujemy między innymi wprowadzenie w życie mechanizmu godziwego wynagrodzenia inżyniera za jego pracę, by podnieść rangę dobrej roboty inżynierskiej i autorytet inżyniera. Należy w praktyce realizować myśl — dobry inżynier to dobrze wynagradzany inżynier. Nie żądamy natomiast żadnych przywilejów, chcemy jedynie osiągnąć właściwą pozycję w gospodarce i w kraju oraz wśród społeczeństwa, wypracowaną w sposób rzetelny i odpowiedzialny.
Dlatego też między innymi ważną rolę w realizacji zadań gospodarczych odgrywa odpowiednie przygotowanie, doskonalenie i wykorzystanie kadr technicznych.
W dziedzinie przygotowania kadr konieczne jest wdrożenie rzeczywistej politechnizacji, zarówno w szkole podstawowej, jak i średniej. Szkoły te powinny przygotowywać ogół obywateli do życia w warunkach cywilizacji przemysłowej. Wymaga to wzmocnienia kadry pedagogicznej, prowadzącej zajęcia z wychowania technicznego, a w wielu przypadkach rozbudowy technicznej bazy dydaktyki.
Kadra techników ma decydujące znaczenie dla realizacji planów produkcyjnych i od niej zależy w pierwszym rzędzie jakość wyrobów i usług oraz terminowość wykonania zadań. Stąd niezmiernie ważne jest podniesienie rangi zawodu technika przez:
— wydanie ustawy o zawodowym stopniu technika, zgodnie z propozycją Naczelnej Organizacji Technicznej,
— podniesienie poziomu nauczania w średnich szkołach technicznych,
— wprowadzenie stopni specjalizacyjnych techników na drodze postępowania kwalifikacyjnego.
Wydajność pracy w zakładach przemysłowych może być zwiększona przez zmiany wyrobów, procesów technologicznych i organizacji pracy. Można tego dokonać przez właściwe przygotowanie kadry inżynieryjno-technicznej. W związku z tym konieczne jest:
— rozważenie potrzeby kształcenia dwóch typów magistrów inżynierów: koncepcyjnych i realizatorów,
— ustalenie uzasadnionej potrzebami gospodarczymi liczby kształconych inżynierów,
— wprowadzenie w zestawie wymagań do mianowania na stanowiska nauczycieli akademickich, prowadzących zajęcia z przedmiotów konstrukcyjnych, technologicznych i organizacyjnych, warunku posiadania odpowiedniej praktyki przemysłowej,
— kierowanie inżynierów o zdolnościach organizatorskich na studia organizacji i zarządzania,
— umożliwienie systematycznego aktualizowania wiedzy i umiejętności przez odpowiednią sieć studiów podyplomowych oraz stworzenie systemu doskonalenia kadr technicznych realizowanego również przez stowarzyszenia naukowo-techniczne i Federację, 
— szerokie wprowadzenie systemu stopni specjalizacji zawodowej kadry technicznej przy założeniu przejęcia przez stowarzyszenia naukowo-techniczne od administracji gospodarczej i państwowej prawa do ich nadawania.
W doskonaleniu warsztatu pracy inżynierów i techników ważne miejsce zająć musi sprawa właściwego wykorzsytania informacji naukowo-technicznej, ekonomicznej i literatury fachowej. Wymaga to:
— powiązania krajowego systemu informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej z procesami programowania, planowania i realizacji planów spo-łeczno-gospodarczych rozwoju zarówno w skali kraju, jak i pojedynczych przedsiębiorstw,
— doskonalenia istniejącego systemu informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej z uwzględnieniem wzrastających potrzeb związanych z usamodzielnianiem się przedsiębiorstw,
— doskonalenia obsługi informacyjnej kadry kierowniczej wszystkich stopni, a w szczególności kadry podejmującej decyzje gospodarcze i produkcyjne.
Prasa techniczna, jako jedno z najbardziej efektywnych i powszechnych narzędzi dla rozszerzenia i aktualizacji wiedzy, upowszechniania postępu technicznego i kształtowania światopoglądu inteligencji technicznej, powinna mieć zapewnione warunki rozwoju. W ogólnej ocenie naszego środowiska i opinii społecznej, prasa techniczna nie w pełni zaspokaja istniejące, a tym bardziej przyszłe potrzeby kadry technicznej.
Doceniając znaczenie zachowania zabytków techniki jako dóbr kultury narodowej, świadczących o tradycjach rozwoju myśli technicznej, a równocześnie o tradycjach twórczej działalności kolejnych pokoleń inżynierów i techników, stowarzyszenia naukowo-techniczne i Naczelna Organizacja Techniczna powinny sprawować nadal społeczny patronat nad ochroną tych zabytków oraz nad muzealnictwem technicznym w kraju. Kongres popiera ideę społecznego patronatu inżynierów i techników nad odbudową i renowacją między innymi zabytków Krakowa, Kopalni Soli w Wieliczce i pomnika Staszica w Łodzi. 
Nakreślone w niniejszej uchwale kierunki działania i główne zadania adresowane do techników polskich będą możliwe do zrealizowania jedynie przy pełnej mobilizacji- kadry technicznej. Nasze stowarzyszenia zrzeszają inżynierów i techników na podstawie wspólnoty zainteresowań zawodowych, niezależnie od różnic światopoglądowych, pochodzenia, poglądów politycznych i przynależności do innych organizacji. Są zatem widomym przykładem jedności działania dla wspólnych celów. W ubiegłym okresie, burzliwym dla społeczeństwa-, daliśmy dowód zintegrowania środowiska technicznego w trosce o zapobieżenie destrukcji i upadkowi gospodarki. Zgodnie z tą zasadą stowarzyszenia pozostały otwarte do współpracy i współdziałania ze wszystkimi organizacjami społecznymi o charakterze technicznym, ekonomicznym i zawodowym, jeśli tylko przyświeca im dobro gospodarki i ludzi w niej zatrudnionych.
Odnowa ruchu społecznego inżynierów i techników, prowadzona przez samo środowisko, w oparciu o analizę niedostatków i złych praktyk obserwowanych w działalności Naczelnej Organizacji Technicznej, postępuje stopniowo i konsekwentnie i ma na celu doprowadzenie do pełnej, rzeczywistej federacyjności Organizacji. Jako szczególnie niewłaściwe, oceniono — nieliczne wprawdzie — bezkrytyczne popieranie przez niektóre ogniwa organizacyjne niesłusznych decyzji władz, a także udział ich w formułowaniu i akceptacji wadliwych programów oraz zamierzeń. Było to częściowo spowodowane łączeniem przez niektórych członków stowarzyszeń wysokich kierowniczych stanowisk w aparacie administracyjnym z wysokimi funkcjami społecznymi. W takim układzie interesy służbowe i postawy społeczne zbyt często kolidowały ze sobą ze szkodą dla autentyczności, bezstronności i niezależności poglądów stowarzyszeniowych. Krytykowane było także nadmierne sformalizowane i scentralizowane działanie etatowego aparatu Organizacji.
Istotnym dla ogółu członków zagadnieniem, które nie znajdowało w praktyce działalności stowarzyszeń naukowo-technicznych i Naczelnej Organizacji Technicznej dostatecznego wyrazu, był brak zdecydowanej ochrony inżynierów i techników zatrudnionych w gospodarce narodowej przed konsekwencjami przeciwstawiania się- ich poleceniom i decyzjom niesłusznym z punktu widzenia etyki zawodowej.
Należy podjąć właściwe formy współpracy Federacji i stowarzyszeń naukowo-technicznych z innymi organizacjami naukowymi i społecznymi, jak: Polska Akademia Nauk, Stowarzyszenie Architektów Polskich, Towarzystwo Urbanistów Polskich, Polskie Towarzystwo Ekonomiczne, Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa. Ważną rolę spełniają również właściwe formy współpracy stowarzyszeń naukowo-technicznych z silnymi ośrodkami naukowymi. Należy stworzyć formy stałej współpracy z komisjami sejmowymi rozpatrującymi i przygotowującymi materiały dotyczące rozwoju nauki i techniki oraz realizacji problemów gospodarczych.
Obserwuje się niedostateczną troskę stowarzyszeń naukowo-technicznych o dobro i aktywne działanie podstawowych ogniw organizacyjnych, jakimi są koła zakładowe. W obecnym okresie oczekuje się od nich aktywnego działania i czynnego włączenia się w życie zakładów pracy. Nasze koła zakładowe powinny,tam gdzie jeszcze tego nie dokonano, niezwłocznie delegować swych najbardziej kompetentnych przedstawicieli do prac w komisjach do spraw reformy gospodarczej. Członkowie kół powinni zgłaszać się do prac organizacyjnych i do współpracy z samorządami pracowniczymi przedsiębiorstw. Trzeba sprawić, aby inżynierowie i technicy o uznanym autorytecie zawodowym i moralnym wzięli udział w pracach organów samorządów pracowniczych, a także samorządów terytorialnych. Dążyć należy do uzyskania przez nich mandatów we władzach przedstawicielskich. Dążyć należy również do ich udziału w ogniwach tworzonego obecnie Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego. Dlatego uczestnicy Kongresu opowiadają się za powszechną ugodę narodową.
Kongres Techników Polskich zwraca się do wszystkich stowarzyszeń naukowo-technicznych sfederowa-nych w Naczelnej Organizacji Technicznej oraz do jej Rady Głównej o rychłe podjęcie działań na rzecz odbudowy zaufania szerokich rzesz członków do swej organizacji.
Uczestnicy Kongresu z najwyższą troską odnoszą się do sprawy udziału środowiska technicznego w życiu gospodarczym kraju, a więc również do sprawy pełnej realizacji postanowień niniejszej Uchwały Generalnej i stanowiących jej integralną część uchwał siedmiu zespołów problemowych, które obradowały nad: gospodarką żywnościową i wyżywieniem narodu; energią, paliwem i surowcami; wykorzystaniem polskiej myśli technicznej; doskonaleniem gospodarki i techniki oraz ich wzajemnym oddziaływaniem; warunkami technicznymi i społecznymi odnowy budownictwa; ochroną środowiska i gospodarką wodną; rolą i zadaniami ruchu środowisk technicznych w okresie odnowy i wychodzenia z kryzysu gospodarczego. Kongres uznaje uchwały tych zespołów za swój podstawowy dorobek.
Uczestnicy Kongresu uznają za konieczne systematyczne kontrolowanie realizacji przyjętych postanowień. W tym celu uczestnicy Kongresu zwracają się do Rady Głównej Naczelnej Organizacji Technicznej o zawarcie jeszcze w bieżącym roku stosownego porozumienia z centralnymi organami administracji państwowej w sprawie współdziałania organów administracji ze stowarzyszeniami naukowo-technicznymi i ich Federacją. Porozumienie to powinno być zawarte w oparciu o proponowane zasady stanowiące załącznik do niniejszej Uchwały.
Kongres Techników Polskich zwraca się do wszystkich międzynarodowych organizacji inżynierskich, szczególnie do World Federation of Engineering Organization, z apelem o czynne współdziałanie w niwelowaniu barier gospodarczych, sankcji oraz innych utrudnień w rozwoju i współpracy naukowo-technicznej i handlowej, które inicjowane są przez nieprzychylne Polsce ośrodki władzy politycznej.
Uczestnicy Kongresu Techników Polskich uznają się za kontynuatorów tradycji ruchu społecznego techników istniejącego od 100 lat na terenach Polski i przyjmują zgodnie konieczność dochowania ciągłości tych tradycji. Ich wykładnikiem są kolejno organizowane zjazdy techników i kongresy, począwszy od pierwszego Zjazdu Techników w Krakowie w roku 1882. Dlatego też ustalają, że obecny Kongres Techników Polskich uznać należy jako kolejny XX
Kongres Techników Polskich i od tej chwili zachować tę numerację na przyszłość.
Kongres zwraca się do Rady Głównej Naczelnej Organizacji Technicznej o:
— powołanie do stałego nadzoru realizacji postanowień niniejszej Uchwały Społecznego Komitetu, w którego składzie powinni znaleźć się przedstawiciele stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz eksperci z właściwych środowisk. Komitet ten powinien mieć prawo inicjowania opracowania dokumentów formalno-prawnych w celu usprawnienia realizacji wniosków Uchwały,
— dokonanie oceny realizacji Uchwały w okresie nie dłuższym niż do połowy 1984 r. na specjalnie w tym celu zwołanej konferencji.
XX Kongres Techników Polskich, świadomy odpowiedzialności za rozwój techniki i gospodarki, zwraca się do wszystkich inżynierów i techników polskich, niezależnie od pełnionej funkcji, o twórcze działanie na rzecz odnowy gospodarki i pełną realizację wniosków Uchwały.

Załącznik do Uchwały Generalnej XX Kongresu Techników Polskich

Proponowane zasady współdziałania organów administracji państwowej z Naczelną Organizacją Techniczną i sfederowanymi w niej stowarzyszeniami naukowo-technicznymi.
Mając na celu:
— zapewnienie najlepszych warunków realizacji postanowień Uchwały Generalnej XX Kongresu Techników Polskich oraz uchwał i wniosków zespołów problemowych,
— potrzebę włączenia szerokich rzesz inżynierów i techników, a zwłaszcza wybitnych specjalistów z różnych dyscyplin naukowych i dziedzin gospodarki narodowej do aktywnego udziału w życiu społeczno-gospodarczym kraju,
— konieczność wykorzystania istniejących możliwości stowarzyszeń naukowo-technicznych i Naczelnej Organizacji Technicznej jako społecznego eksperta w dziedzinie techniki, technologii i gospodarki kraju,
przyjmuje się do wzajemnego przestrzegania, niniejsze zasady współdziałania i współpracy organów administracji państwowej z Naczelną Organizacją Techniczną wraz ze sfederowanymi w niej stowarzyszeniami naukowo-technicznymi.
1. Podstawę dla stałego współdziałania powinny stanowić zasady:
. — udzielania przez właściwe organa administracji państwowej okresowej informacji o stanę i zamierzeniach w zakresie działalności technicznej i gospodarczej,
— sporządzania przez właściwe stowarzyszeń a naukowo-techniczne i Naczelną Organizację Techniczną ekspertyz, ocen i analiz w określonych dziedzinach działalności technicznej i gospodarczej,
— konsultacji wybranych problemów poprzez organizowanie spotkań i konferencji naukowo-technicznych,
Ocena współdziałania i wykorzystania jego wyników powinna być rozpatrywana podczas okresowych spotkań kierownictwa organów administracji państwowej i władz stowarzyszeń naukowo-technicznych lub Naczelnej Organizacji Technicznej.
2. Przedmiotem współdziałania powinny być głównie:
— kierunki polityki społeczno-gospodarczej i technicznej oraz stopień i zakres ich realizacji,
— plany społeczno-gospodarcze oraz metody ich opracowania,
— problemy i uwarunkowania realizacji reformy gospodarczej,
— podstawowe rozwiązania strukturalne i organizacyjne poszczególnych gałęzi gospodarki,
— rozwój nauki, postępu technicznego, wielkich problemów badawczych i mechanizmów stymulujących wdrożenie oraz upowszechnienie w f-ników prac naukowych, badawczych i rozwojowych,
— szkolenie oraz doskonalenie kadr technicznych i naukowych, jak również zapewnienie najlepszych warunków organizacji nauczania,
— kierunki współpracy z zagranicą w zakresie wymiany doświadczeń naukowych i technicznych oraz wymiany dóbr materialnych.
3. Celem stałego tworzenia sprzyjających warunków dla rozwoju współdziałania resorty gospodarcze stworzą przedstawicielom stowarzyszeń naukowo--technicznych i Naczelnej Organizacji Technicznej możliwości udziału w pracach związanych z wybranymi problemami.
4. Stowarzyszenia naukowo-techniczne będą opracowywały w końcu każdego roku syntetyczne sprawozdania z realizacji Uchwał XX Kongresu Techników Polskich, a Naczelna Organizacja Techniczna przedkładać je będzie na posiedzenia Rady Ministrów wraz z wnioskami i oceną stosowania niniejszych zasad.