Loading

Utrzymanie ekspresowych elektrycznych zespołów trakcyjnych TGV kolei francuskich

"Trakcja i Wagony" Nr.8/1982

Ekspresy TGV kursują od końca września 1981 roku na nowej linii Paryż — Lyon z prędkością 260 km/h. Pierwszy zespół tej serii przekazano do próbnej eksploatacji już w listopadzie 1978 r. W maju 1979 r., po osiągnięciu przebiegu 350 tys. km, zespół ten powróci do producenta, gdzie został poddany wszechstronnym badaniom. Drugi zespół TGV wprowadzono do próbnej eksploatacji w styczniu 1979 r. W ten sposób przed wejściem do normalnej eksploatacji w październiku 1981 r. ekspresy TGV przebiegły łącznie 3 min km. Trzyletnia eksploatacja próbna tych zespołów oraz poczynione w tym czasie obserwacje pozwoliły na opracowanie zasad ich utrzymania.
Dyrekcja Taboru Dyrekcji Generalnej Francuskich Kolei Państwowych (SNCF) ustaliła dwie podstawowe zasady polityki utrzymaniowo-naprawczej taboru TGV. Polegają one na charakterze zapobiegawczym oraz na wysokiej jakości wykonywanych czynności utrzymania. Obie zasady są niesłychanie ważne ze względu na konieczność zachowania bezpieczeństwa jazdy, wymagania eksploatacyjne oraz interes handlowy kolei. Cykl utrzymania zespołów trakcyjnych TGV przewiduje trzy rodzaje zabiegów okresowych (rys. 1). Są to przeglądy kontrolne, przeglądy okresowe i naprawy okresowe. Przeglądy kontrolne i okresowe są wykonywane w lokomotywowniach w zależności od czasu użytkowania pojazdu, co ułatwia ich planowanie. Naprawy okresowe będą przeprowadzane w .zakładach naprawczych. Kryterium zużycia, a więc i bezpieczeństwa, stanowi w tym wypadku przebieg pojazdu.

 

Rys. 1.
Cykl utrzymania zespołów trakcyjnych TGV

1 — przeglądy kontrolne:
EJ — codzienny przegląd kontrolny,
VOR — przegląd kontrolny układu biegowego,
ECF — przegląd kontrolny wyposażenia komfortu podróżowania
2 — przeglądy okresowe:
ATS — okresowe wyłączenie z ruchu,
RPFL — przetoczenie obręczy zestawów kołowych (reprofilowanie),
VL — przegląd okresowy o ; ograniczonym zakresieposzerzony przegląd ogólny:
3 — naprawy okresowe:
RG — rewizja ogólna,
GRG — naprawa główna,
VG — przegląd ogólny,
GVG — naprawa ogólna

Przeglądy kontrolne

Przeglądy kontrolne trwają do kilku godzin i obejmują:
— codzienne przeglądy kontrolne wykonywane po każdorazowym powrocie pojazdu do lokomotywow-ni macierzystej; dotyczą one wyposażenia wnętrz pojazdu ze sprawdzeniem działania urządzeń i usunięciem stwierdzonych usterek;
— przeglądy kontrolne układu biegowego, przeprowadzane co osiem dni; obejmują one wszystkie elementy tego układu wraz z usunięciem stwierdzonych usterek;
— przeglądy kontrolne wyposażenia decydującego o komforcie podróżowania, realizowane również co osiem dni; polegają one zasadniczo na sprawdzeniu działania m.in. urządzeń ogrzewczych i klimatyzacyjnych oraz drzwi o napędzie elektropneumatycznym.
Przewiduje się możliwość wydłużenia okresu pomiędzy przeglądami kontrolnymi układu biegowego oraz przeglądami kontrolnymi wyposażenia, jeżeli niezawodność działania urządzeń na to pozwoli.

Przeglądy okresowe

Przeglądy okresowe polegają zasadniczo na sprawdzeniu (bez demontażu lub przy demontażu o niewielkim zakresie), czy określone podstawowe urządzenia są w należytym stanie technicznym. W określonych wypadkach pozwalają one na stwierdzenie konieczności poważniejszego zabiegu (wymiana zużytych części, korekta regulacji, oczyszczenie). Przeglądy okresowe unieruchamiają pojazd na jedną dobę, niekiedy na dwie doby. Rozróżnia się:
— okresowe (co trzy miesiące) wyłączenie pojazdu z ruchu dla sprawdzenia wszystkich podstawowych urządzeń, jak: drzwi automatyczne, baterie akumulatorowe, urządzenia bezpieczeństwa ruchu itp.,
— przegląd okresowy o ograniczonym zakresie przeprowadzany co sześć miesięcy i obejmujący w szczególności pełne próby wszystkich obwodów wraz z usunięciem stwierdzonych usterek,
— przegląd ogólny, obejmujący — oprócz zakresu przeglądu ograniczonego — wszystkie prace systematyczne; przeprowadzany co dwanaście miesięcy,
— poszerzony przegląd ogólny polegający na wykonywaniu co dwa lata wszystkich zabiegów przeglądu ogólnego z dokładnym odświeżeniem wnętrz pojazdu; po przebiegu rzędu 800 tys. km wymienia się ważniejsze zespoły (zestawy kołowe, sprawdza i ewentualnie wymienia się wózki).
Do zabiegów okresowych zalicza się także przetaczanie obręczy zestawów kołowych (reprofilowanie), które ze względów zapobiegawczych obejmuje wszystkie zestawy jednocześnie po każdorazowym osiągnięciu przez pojazd przebiegu 150 tys. km. Jest to raczej zabieg profilaktyczny, nie uzasadniony stanem technicznym zestawów kołowych. Zestawy kołowe zespołów TGV (wstępnej serii) kursujących z prędkością 260 km/h osiągały przebiegi rzędu 400 000 km bez reprofilowania.
Wszystkie zespoły TGV (od numeru 1 do 87) mają identyczne rozwiązanie konstrukcyjne i obwody elektryczne, co ułatwia usuwanie usterek i przeprowadzanie wstępnych prób przed przeglądami okresowymi. Usuwanie usterek odbywa się wyłącznie w lokomotywowni macierzystej, a w stacjach zwrotnych — tylko czyszczenie wnętrz pojazdu.

Naprawy okresowe

Celem napraw okresowych jest doprowadzenie urządzeń i podzespołów do stanu umożliwiającego niezawodną pracę zespołów trakcyjnych TGV w okresie międzynaprawczym. Pracochłonność tych napraw jest znacznie większa niż pracochłonność przeglądów kontrolnych i przeglądów okresowych. Ponadto wymagają one znacznych środków i stanowisk naprawczych. . Dla taboru TGV przewiduje się wyłącznie rewizje ogólne, które będą przeprowadzane w zakładach naprawczych po przebiegu 1600 tys. km, tj. w przybliżeniu co cztery lata. Naprawa główna będzie wykonywana w połowie okresu eksploatacji pojazdu.

Organizacja zakładów utrzymania taboru TGV

Do wykonywania przeglądów kontrolnych oraz okresowych taboru TGV przystosowano dwie lokomotywownie, z których lokomotywownię w Conflans (rys. 2), usytuowaną w sąsiedztwie dworca liońskiego w Paryżu, przeznaczono do wykonywania przeglądów kontrolnych, lokomotywownię zaś w Villeneuve-Saint-Georges (rys. 3), usytuowaną na przedmieściu Paryża (w odległości 15 km od właściwych granic stolicy) — do przeprowadzania przeglądów okresowych. Mimo rozdzielenia — ze względu na specjalizację wymienionych lokomotywowni — podlegają one jednemu kierownictwu. Do napraw okresowych wytypowano zakłady naprawcze w Bischheim (Alzacja).

 

Rys. 2.
Plan ogólny zabudowy obiektów technicznych lokomotywowni w Conflans

TF2,1 — tokarka podtorowa 2,1,
V1+V33 — tory 1 do 33

 

Rys. 3.
Plan ogólny zabudowy nowych warsztatów lokomotywowni w Villeneuve-Salnt-Georges

VI — tor wyjazdowy,
V2 — tor wjazdowy,
1M, 2M — tory manewrowe

Wyposażenie zakładów utrzymania taboru TGV

Dla potrzeb utrzymania taboru TGV lokomotywownię w Conflans i w Villeneuve oraz zakłady naprawcze w Bischheim wyposażono w kanały rewizyjne długości 200 m. Warsztaty w lokomotywowni w Conflans wyposażono ponadto w urządzenie do jednoczesnego podnoszenia wszystkich pudeł zespołu TGV oraz w dwie podwójne tokarki podtorowe do reprofilowania zestawów kołowych. Jednoczesne podnoszenie pudeł umożliwia przeprowadzenie jednoczesnej wymiany wszystkich wózków zespołu trakcyjnego TGV podczas poszerzonego przeglądu ogólnego, tj. co dwa lata. Urządzenie to składa się z 26 zsynchronizowanych podnośników przejezdnych, zdalnie sterowanych. Podczas podnoszenia pudeł zespołu TGV istnieje ciągły nadzór tej operacji dla każdego pudła z osobna. Jest możliwe także przerwanie rozpoczętej operacji.
Reprofilowanie zestawów kołowych odbywa się na podwójnych tokarkach podtorowych (podtorówkach) sterowanych numerycznie. Przed zabiegiem głowica pomiarowa mierzy średnicę każdego z czterech kół wózka, prześwit między wieńcami i grubość zużytych kół. Komputer podtorówki programuje „grubość" wióra dla każdego koła przy toczeniu.
Warsztaty te mają dwie myjnie. Jedna z nich myje wyłącznie zespoły, których postój w Paryżu nie przekracza dwóch i pół godziny. Postój w warsztatach, łącznie z myciem, nie przekracza 40 minut. Druga myjnia obsługuje zespoły poddawane przeglądowi okresowemu.
Warsztaty w Villeneuve i zakłady naprawcze w Bischheim są wyposażone w urządzenia do odfekal-niania szczelnych ubikacji WC.

opracował inż. Ryszard Chojnacki

Bibliografia:

[1] Metzler J.-M.: Entretien des rames TGV. Revue Generale des' Chemins de Fer 1981 nr 9
[2] Metzler J.-M.: La politiąue d'entretien des rames d grandę vitesse et ses moyens. Revue Generale des Chemins de Fer 1976 nr